Jedna Rosja


Jedna Rosja
Единая Россия
Państwo  Rosja
Skrót JR
Lider Dmitrij Miedwiediew (od 2012)
Data założenia 1 grudnia 2001
Adres siedziby 129110, Bannyj Pierieułok, Moskwa, d. 3a[1]
Ideologia polityczna centryzm[2]
liberalny konserwatyzm[3]
Poglądy gospodarcze etatyzm[4]
Liczba członków 2 073 772[5]
Młodzieżówka Młoda Gwardia Jednej Rosji
Barwy      biały
     niebieski
     czerwony
Obecni posłowie
324/450
[6]
Obecni senatorowie
128/170
Obecni radni wojewódzcy
3091/3980
Strona internetowa

Jedna Rosja[7] (ros. Единая Россия, Jedinaja Rossija, dosłownie Zjednoczona Rosja) – największa partia polityczna w Federacji Rosyjskiej, obecnie w posiadaniu 324 z 450 miejsc w Dumie Państwowej[6]. Określa się jako partia konserwatywna i popiera politykę administracji premiera Michaiła Miszustina, jest także zapleczem politycznym Prezydenta Rosji, Władimira Putina. Partia została założona 2 grudnia 2001 na zjeździe scalającym trzy organizacje partyjne: Jedność (z liderem Siergiejem Szojgu), Ojczyzna (z liderem Jurijem Łużkowem) i Cała Rosja (z liderem Mintimerem Szajmijewem), powstała z niej nowa Wszechrosyjska Polityczna Partia Jedność i Ojczyzna – Jedna Rosja.

Według manifestu politycznego partii z 2003 celem partii jest: „Ścieżka narodowego sukcesu, zjednoczenie sił politycznych odpowiedzialnych za kraj, mające na celu zminimalizować różnice między bogatymi i biednymi, młodymi i starymi, państwa, gospodarki i społeczeństwa. Gospodarka powinna łączyć wolność rynku i państwa, oraz jego odpowiednią regulację. Partia odrzuca ideologie lewicowe i prawicowe, w zamian za «polityczny centryzm», którym można zjednoczyć wszystkie warstwy społeczeństwa”[8]. W partii istnieją m.in. grupy liberalno-konserwatywne, konserwatywne, konserwatywno-liberalne i socjalkonserwatywne[9].

Według danych z dnia 20 września 2005, partia posiadała łącznie około 29 856 biur lokalnych na terenie całego kraju, a także jedno zagraniczne biuro w Izraelu[10], prowadzone w związku z umową z izraelską partią Kadima[10].

W 2018 r. partia przegrała drugie tury wyborów gubernatorów w Kraju Chabarowskim i obwodzie władimirskim, a w Chakasji kandydat JR wycofał się z drugiej tury mimo uzyskania w pierwszej drugiego miejsca[11].

Poparcie


Wyniki w wyborach prezydenckich
Wybory Kandydat 1 tura 2 tura
głosów % głosów %
2004 Władimir Putin 49 565 238 71,3 (Zwycięstwo)
2008 Dmitrij Miedwiediew 52 530 712 71,2 (Zwycięstwo)
2012 Władimir Putin 46 602 075 63,6 (Zwycięstwo)
2018 Władimir Putin 56 430 712 76,7 (Zwycięstwo)
Wyniki w wyborach parlamentarnych[12]
Wybory Mandaty (Duma) Zmiana
2003 222
2007 315 93
2011 238 87
2016 343 105

Elektorat

Według badań wyborcy Jednej Rosji byli młodsi i bardziej obeznani w sprawach rynkowych niż przeciętny wyborca. Dużą część elektoratu partii stanowią pracownicy państwowi, emeryci i personel wojskowy, czyli ludzie, których warunki bytowe uzależnione są od państwa[13]. 64% wyborców Jednej Rosji to kobiety. W wyborach do Dumy Państwowej w 2011 zaobserwowano wzrost liczby wyborców wśród młodych osób[14].

Ważni członkowie


Zobacz też


Przypisy


  1. http://er.ru/er/rubr.shtml?110113 Единая Россия: контакты
  2. Parties and Elections in Europe , www.parties-and-elections.eu [dostęp 2019-09-03] (niem.).
  3. В Кремле рассказали о правом сдвиге «Единой России» :: Политика :: РБК , www.rbc.ru [dostęp 2019-09-11].
  4. New Russian “Patriots” - Institute of Modern Russia , imrussia.org [dostęp 2019-09-03] (ang.).
  5. https://web.archive.org/web/20121025025351/http://www.minjust.ru/common/img/uploaded/docs/2011.02.01_Edinaya_Rossiya_perechen.doc
  6. a b ЦИК опубликовал распределение мандатов по итогам выборов в Госдуму , ria.ru [dostęp 2021-09-23] (ros.).
  7. Rosja. Partie polityczne , [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-09-07].
  8. White, Stephen: The Political Parties. Durham: Duke University Press, 2005, s. 6.Developments in Russian Politics. ISBN 0-8223-3522-0. (ang.)
  9. Remington, Thomas F. (2010). „Parliamentary Politics in Russia”. In White, Stephen. Developments in Russian Politics 7. New York: Palgrave Macmillan. ​ISBN 978-0-230-22449-0​.
  10. a b Lily Galili and Haaretz Correspondent: Russian PM Putin to open official party branch in Israel (ang.). [dostęp 2011-04-19].
  11. Wacław Radziwinowicz, Wyborcy pokazali Putinowi żółtą kartkę , wyborcza.pl, 24 września 2018 [dostęp 2018-09-25].
  12. IFES Election Guide | Country Profile: Russia , electionguide.org [dostęp 2017-11-24] (ang.).
  13. Stephen Aris, Matthias Neumann, Robert Orttung, Jeronim Perović, Heiko Pleines, Hans-Henning Schröder, Aglaya Snetkov: Russian Analytical Digest No 102: Political Parties (ang.). files.ethz.ch. [dostęp 2011-11-26].
  14. Yevgeny Utkin: Seven parties, one virtually certain outcome (ang.). asia.rbth.com. [dostęp 2011-11-23].

Linki zewnętrzne











Kategorie: Partie i ugrupowania w Rosji | Partie konserwatywne | Partie eurosceptyczne




Informacje na dzień: 11.11.2021 07:12:23 CET

Źródło: Wikipedia (Autorzy [Historia])    Licencja: CC-BY-SA-3.0

Zmiany: Wszystkie zdjęcia i większość powiązanych z nimi elementów projektu zostały usunięte. Niektóre ikony zostały zastąpione przez FontAwesome-Icons. Niektóre szablony zostały usunięte (np. „Artykuł wymaga rozszerzenia) lub przypisane (np.„ Przypisy ”). Klasy CSS zostały usunięte lub zharmonizowane.
Usunięto linki do Wikipedii, które nie prowadzą do artykułu lub kategorii (takie jak „Redlinki”, „linki do strony edycji”, „linki do portali”). Każde łącze zewnętrzne ma dodatkową ikonę FontAwesome. Oprócz drobnych zmian w projekcie usunięto kontener multimediów, mapy, pola nawigacji, wersje mówione i geomikroformaty.

Proszę zanotować: Ponieważ podana treść jest automatycznie pobierana z Wikipedii w danym momencie, ręczna weryfikacja była i nie jest możliwa. Dlatego LinkFang.org nie gwarantuje dokładności i aktualności pozyskanych treści. Jeśli istnieją informacje, które są obecnie niepoprawne lub mają niedokładny wygląd, prosimy o Skontaktuj się z nami: e-mail.
Zobacz też: Znak firmowy wydawcy & Polityka prywatności.